INTERVIEW ‘Boost for talents’ tilt studenten naar succesvolle loopbaan.

Boost for talents’ wil getalenteerde en gemotiveerde jongeren uit sociaal-economisch kwetsbare milieus zoveel mogelijk slaagkansen geven in het hoger onderwijs en hen helpen vlotter door te stromen naar de arbeidsmarkt. Het programma is een initiatief van de Koning Boudewijnstichting en uniek in zijn soort. Het begeleidt en ondersteunt jongeren gedurende minimum zes jaar. B.magazine had een gesprek met coach Rachida Ouchoukout en booster Rania Atar.

Coach Rachida: “Boost is opgestart naar aanleiding van een onderzoek waaruit bleek dat jongeren met migratieroots, of met een lagere sociaal-economische status, minder doorstromen naar hoger onderwijs. Daarom nam de stichting het initiatief om een programma te ontwikkelen waarbij jongeren geselecteerd worden die willen verder studeren en ook een droom hebben om iets te kunnen betekenen voor de maatschappij. We brengen jongeren samen in groepen vanaf hun 4de middelbaar tot hun afstuderen.

In Gent zijn we vijf jaar geleden gestart met de eerste groep. Een van mijn ‘Boosters’ was Rania Atar: iemand die baat heeft bij boost en een rolmodel kan zijn op haar manier. We contacteren geen jongeren die geen ambitie hebben, ze moeten echt wel gemotiveerd zijn om aan het programma mee te doen. Het zijn gedreven jongeren die niet altijd alle kansen of mogelijkheden hebben vanuit hun achtergrond (migratieroots, alleenstaande ouder, chronisch zieken, …), om hun talenten te kunnen ontwikkelen.”

Wat was jouw motivatie om coach te worden?

Rachida: “Wat mij altijd heeft getriggerd, al van kinds af aan, is het ‘boosten’ of coachen van jonge mensen. Ik heb ook sinds mijn afstuderen altijd rond diversiteit gewerkt. En ik ben therapeut: Ik geef opleidingen rond diversiteit, racisme en discriminatie. Vandaar… Wat ik heel belangrijk vind: het is niet omdat je van andere origine bent of iemand met bv. autisme, of neurodivers, dat je minderwaardig bent. Die jongeren moeten ook de kracht krijgen om daarin geholpen te worden. Ik had het in mijn jeugd. Ik was de oudste, dus de eerste die ging studeren, de eerste die de weg moest banen. Maar ik zat ook in een omgeving met stereotypen en vooroordelen, en ik kende de weg niet. Daarom zoek ik graag naar de prikkel die ervoor kan zorgen dat ze toch weer doorzetten.”

Hoe kan je dan jouw rol omschrijven?

Rachida: “De jongeren kennen elkaar niet, dus we zorgen 1) dat er een groepsgevoel komt en 2) dat de jongeren zichzelf leren kennen: hun talenten, maar ook hun groeipunten. We vinden het heel belangrijk dat ze leren studeren, omdat ze dat niet altijd meekrijgen van thuis uit. We helpen hen met hun studiekeuze, maar ik ga niet met hen naar de Sit-in beurs; dat doen ze met de school al.

We gaan ze wel koppelen met rolmodellen waarmee ze in gesprek kunnen gaan. Wat we ook doen, is ze leren kennismaken met cultuur. Elk jaar gaan we naar het filmfestival van Gent en dan is er altijd een gesprek met de regisseur en de acteurs. Zo leren ze ook spreken, netwerken, naar buiten komen. We gaan ze dus prikkelen en ondersteunen en versterken in alle skills die heel belangrijk zijn op de arbeidsmarkt en om rolmodel te kunnen zijn.

Dus hoe verder in hun schoolloopbaan, hoe meer ze leren netwerken, hoe meer ze leren over de waarden en normen in een bedrijfscultuur. Hoe solliciteer je, hoe ga je om met LinkedIn enz.

Ik ben hun coach en vertrouwenspersoon. Het is belangrijk voor de studenten dat ze zich veilig voelen bij mij. Als er iets is, kunnen ze bij mij terecht en zoek ik mee naar oplossingen. We wijzen hen indien nodig de weg naar het JAC, een psycholoog, een therapeut, enz. Ik vraag hen regelmatig: ‘hoe voel je je? Wat is er aan de hand?’ Want ze komen echt met alles bij mij. Ze kunnen mij ook bereiken op mijn gsm en ze krijgen altijd antwoord, binnen de 48 uur. En we zien elkaar minstens één keer per maand.

Daarnaast hebben we ook nog een whatsappgroep. Ze steunen elkaar ook onderling, door elkaar af en toe te zien of via whatsapp. We gaan elk jaar eens op weekend met de groepen, en organiseren minstens één moment waarop alle boosters samen zijn.”

En wat leer jij zelf van hen?

Rachida: “O, ik leer zoveel van de jongeren, weet je! Ik vind het zo fijn om met hen te werken. Hun speelsheid en hun doorzettingsvermogen vind ik fantastisch. Terwijl sommigen het zo moeilijk hebben thuis. Dan ben ik echt super trots dat ze voorbij hun kwetsbaarheid gaan en dat ze samen met mij kijken wat ze kunnen doen om verder te geraken. Ze durven de kansen pakken! En als ze het niet durven, dan komen ze terug naar mij toe … dan zien ze weer perspectief en gaan weer verder op hun weg.”

HET VERHAAL VAN RANIA

Sinds ik bij Boost zit, merk ik dat ik veel zelfzekerder ben geworden, vooral in professionele situaties. Ik durf nu sneller het woord nemen, netwerken en mezelf voorstellen. Ik ben altijd al ambitieus geweest, maar Boost heeft me geleerd om die ambitie ook in actie om te zetten. Ik heb evenementen bijgewoond waarvan ik nooit dacht dat ik er zou geraken, ben deel geworden van het selectiecomité, en neem verantwoordelijkheid op als ‘Boost captain’.

Een moment waarop ik echt vooruitgang voelde, was de switch naar de universiteit. Je gaat van een klein klasje van 20 mensen naar een aula van 700 studenten waar niemand je kent en jij niemand kent. In het begin was dat overweldigend. Maar ik heb mezelf gedwongen om op mensen af te stappen, gesprekken aan te gaan, en het belangrijkste: om mezelf te zijn. Dat klinkt klein, maar voor mij was het een grote stap. Het heeft me geleerd dat ik sterker ben dan ik zelf dacht. Iets wat ik niet had verwacht, was om ooit op een podium te staan. Via Boost stond ik plots voor een publiek bij evenementen van de Koning Boudewijnstichting, om gesprekken te leiden, de toon te zetten en een verhaal te sturen. Boost heeft me gewoon in het diepe gegooid, op de beste manier!”

Download het volledig artikel hier.